Gümülcine, 17.03.2025

Öğr. Emin Kadiroğlu:

“Bir gün okula müfettiş geldi,
“Türkçe ders kitaplarınızı çıkarın” dedi.
Öğrencim Şükrü, “kitapları toplattınıza neyi çıkaralım” cavabını verdi.¹

 

RODOP Rüzgârı:

Öğr. Emin Kadiroğlu kimdir?

Öğr. Emin KADİROĞLU:

1938 yılının 8 Mayıs günü bir öğretmen ailesinin üçüncü evlâdı dünyaya geldi, onun adını Emin koydular, bu ismin adı benim, kendisi benim. Çocukluğumuz rahmetli pederimin öğretmenliği münasebetiyle çeşitli yerlerde geçti. İlkokulun 1,2. sınıflarını İdadiye İlkokulu’nda, 3,4. sınıflarını Demirbeyli’de okudum ki babam orada vazifeliydi ve merhuma Kadir Efendi derlerdi. Kendisi 1947 yılında Kurcalı Köyü’nde de öğretmenlik yapmış. 5. sınıfı Şehreküstü İlkokulu’nda bitirdim, çünkü babam oraya tayin olmuştu. İnsanlar Andartlık sebebiyle köylere gidemez oldular. Babam 1948 yılı başlarında B. Müsellim Köyü’ne gitmişti. Biz ailece Gümülcine’de oturuyorduk. Bir hafta sonu tatilinde rahmetli abimle beraber yaya olarak babamızı almaya gittik. Babamızla buluştuk. Habersiz gelmiştik. “Çocuklara veda edeyim de gideriz” dedi. O zamanlar şimdiki gibi okullarda çok fazla tatil yoktu. Babam ve biz yaya olarak yola koyulduk. O zamanlar vasıta falan da yok. Bulatköy altına geldiğimiz zaman Gümülcine’den tren çıktı. Sonbahar olduğu için ağaçlar yapraklarını dökmüş ve etraf çok temiz bir şekilde görünüyordu.Meğerse trenin içi asker doluymuş. Gümülcine çıkışında mayın patladı. Biz de olayı karşıdan görüyoruz. Vagonlardan iki tanesi yan yattı. Askerler aşağıya indiler ve etrafa ateş etmeye başladılar. Babam “sinin buraya” dedi. Kendimizi hendeğe attık. Kurşunlar ağaçların dallarına vuruyordu. Askerler geldiler bizi de güya esir aldılar. Tren yolunun yanına götürdüler.

Rahmetli babam, beni Rum ilkokuluna yazdırdı. 6. sınıfı burada bitirdim. Kışlalara yakın 6. Rum İlkokulu vardı. Buradan mezun olduktan sonra Rum ortaoku

luna imtihan verdim. O zamanlar girişler imtihanlaydı. Okul ne yazık ki paralıydı. Bir yıl bu okula devam ettim. O yıllarda çok fakirlik vardı. Okulda şapka ve kıyafet mecburiyeti vardı. Bir şapka almaya paramız yoktu. Kümesten iki tane tavuk sattık ve bir şapka aldık. Bunları hiç unutmuyorum. Öğretmen maaşları da oldukça düşüktü. Okuldan para istediler. Babama söyledim ve para olmadığını söyledi. Okula bunları söylediğimde, “para yoksa, eğitim de yok!” dediler. Böylece bu okulu bırakmak zorunda kaldım.

Buradan sonra Medrese’ye gittim. Rahmetli babam önce Şehreküstü İlkokulu’nda, 1958-59 yılında da Medrese’de öğretmenliğe başlamıştı. B. Müsellim hadisesinden sonra bir daha oraya dönemedi, çünkü hapiste de yatmışlardı. Ben de daha 10 yaşında olmama rağmen hapiste yattım. Şehreküstü de ilkokul öğrencileri 15-16 yaşlarındaydılar. Köylerden Medrese’ye diye gelmişler. Ancak o zamanlar Medrese’de Türkçe eğitim yoktu. Sadece Arapça ve din dersleri vardı. Kadir Efendi’nin Şehreküstü’de öğretmen olduğunu duyunca çok kısa sürede burası öğrencilerle doldu. Andart zamanı olduğu için köylerinde okuyamamışlardı. Medreseyi tamamladıktan sonra hemen öğretmenliğe başladım. O yıllarda öğretmene büyük ihtiyaç vardı.

RODOP Rüzgârı:

Öğremenliğe hangi köyde başladınız?

Öğr. Emin KADİROĞLU:

Medrese’den mezun olur olmaz ilk defa Ircan köyünde öğretmenliğe başladım. Babam da aynı okulda göreve başlamıştı. Bir yıl babamla birlikte bu köyün 2. İlkokulu’nda görev yaptım. Babam 11 ay kadar hastanede yatmış, uzun bir süre tedavi görmüştü. 1954-55 yıllarıydı. Ircan’da o zamanlar her yer eskiydi. Herkesin evinin önünde harmanları vardı. Evler seyrekti. Çay okulun önünden akıyordu. Köylüler hayvancılıkla uğraşıyordu. Köy ovada olduğundan yonca, fasulye v.b. ürünler de ekiyorlardı. Ircan diğer kır köylerine benzemiyordu. Yaşamları diğer köylere göre daha düzgünceydi. Hayvancılıkla uğraştıklarından süt, yoğurt herşeyleri vardı. O yıllarda köylüyle 500 okka buğday ve 500 okka mısıra anlaştım. Babama ise bana verilenin iki katını vermişlerdi. Bu dönemde herhangi bir kontrat yapılmıyordu ve herşey söze dayanıyordu. Sene ortasında köyde yer alan 1. İlkokul’dan bize öğrenci gelmeye başlamıştı. O zamanlar yaklaşık 70-80 öğrencimiz vardı. Yine o dönemde neredeyse bütün dersler Türkçe’ydi. Yunanlı öğretmen de vardı. Yunanca çok azdı. İki dershane vardı. Günde her sınıfa sadece bir ders Yunanca yapılıyordu.

RODOP Rüzgârı:

Okulda ne gibi sosyal faaliyetler yapardınız ve milli bayramları nasıl kutlardınız?

Emin KADİROĞLU:

1954 yılındaki ilk öğretmenliğimiz zamanında milli bayramlarda belediyeye gidilirdi. Belediye o zamanlar Ircan’ın Rum mahallesindeydi. Belediyenin diğer köylerinden de okullar burada toplanırdı. Çelenk koyulur, Türkçe ve Rumca manzumeler söylenirdi. Babam şair olduğu için Türkçe manzumeleri kendi yazardı. Ben de bu konudaki şiirleri çocuklara kendim yazdım. Okul sonunda da “müsamere” denen büyük bir etkinlik yapılırdı. Geleneğe göre, müsamere Kur’an-ı Kerim okunarak başlatılırdı. Ondan sonra Türkçe müsamere başlardı. Rumca hiç yoktu, hepsi tamamen bize aitti. O yıllarda herhangi bir engel çıkarılmazdı ve her istediğimizi yapardık. Hatta rahmetli babamın tiyatro oyun yazarlığı da vardı. Halk bu tür etkinlikleri çok beğeniyor ve çok da eğleniyordu. Yıl sonunda merakla beklenen bir olaydı.
Bir sene 1. İlkokul’da görev yaptıktan sonra 2. İlkokul’a aldılar. Ben o yıllarda çok acemiydim. Yeni mezun olmuş ve pedagojik eğitim de almamıştım. Babamın aynı okulda öğretmen olması bana büyük fayda sağladı. Mesleği ondan öğrendim deyebilirim. Babam İdadiye mezunuydu. Bu okulda üç sene kaldım. Baytar Ali benim talebemdi. Burada aynı etkinliklere devam ettik. Camide namaz hocalığı yapan bir arkadaşımız vardı. Din dersi ile Kur’an derslerine de giriyordu. Bu arkadaşımız benden bir yaş büyüktü. Onu okulun altıncı sınıfına kaydettik ve diploma verdik. Köyde ilkokulu bitirememişti. Durumu Rum öğretmene de anlattım o da tamam dedi. Ben o zamanlar okulun müdürüydüm. Herşey benden soruluyordu. Okuldan mezun olanların çoğu okudu.

RODOP Rüzgârı:

Ircan’da unutamadığınız anılarınız var mı?

Öğr.Emin KADİROĞLU:

Aşağıki okulda anılarım elbette vardır. Yukarı okul bir rüya gibi geçmişti. Türkçe derslerine ben giriyordum. Çok ciddi çalışıyorduk ve çocuklara iki üç sene içinde Türkçe’yi öğretmeye kararlıydık. Hatta belki inanmayacaksınız ama, iki ay içerisinde okumayı söken çocuklar oldu! Çünkü devamlı başlarındayız. Ders saatleri çoktu. Öğleden sonraları da okul vardı. Rum öğretmenler öğleden sonraları okula gelmiyordu. Biz okulun cami odasında kalıyorduk. Öğrencilerle iç içeyiz ve mesleğimi de çok seviyordum. Bir gün imamın oğlu eve verdiğim yazısını yazmamış. Çocuğa, “oğlum bugün defterine yazıyı yazmamışsın” dediğimde bana, “her gün yazıyoruz, bir kere yazmazsak ne olacak!” dedi. Bu sözler benim çok hoşuma gitti. Çocuğa kızmadım. Zaten pek de sinirlenen bir insan değildim.
En çok unutamadığım anım ise şöyle: Türkiye’de 1955 yılında 6-7 Eylül hadiseleri olmuştu. O günlerde de namaz hocası olan ve birlikte kaldığım arkadaşım köyüne birkaç günlüğüne tatile gitmişti. Dolayısıyla onun görevini ben yürütüyordum. O gece yatıyordum. Yattığım odanın da şoseye karşı küçük penceresi vardı. Karakol da bize epey yakındı. O gece bir gürültü oldu ve uyandım. Pencereden baktığımda karşı şosede bir kalabalığın ve hareketliliğin olduğunu gördüm. Tanklar geçmiş ve tempolu bazı bağrışmalar duyuluyor, fakat ne dedikleri anlaşılmıyordu. Bir müddet sonra kalabalık dağıldı. Ben tekrar yattım. Sabahleyin kalktığımızda herşeyi öğrendik. Rum mahallesinden gençler bidonlara gazyağı doldurmuşlar ve camiyi yakmak istiyorlarmış! Neyse ki karakol ve askeriye onları önlemiş.

RODOP Rüzgârı:

Ircan Köyü’nden sonra hangi köylerde görev yaptınız?

Öğr.Emin KADİROĞLU:

Ircan’dan sonra 1957-58 eğitim ve öğretim yılında Ortakışla köyüyle anlaştım. Bu köye geldikten sonra görev artık yazılı anlaşmayla yapılmaya başlanmıştı. Müfettişlikten alınan hazır basılı anlaşma örnekleri vardı. Bu anlaşma kâğıtları köylüler, öğrenci velileri ve encümenler tarafından imzalandıktan sonra belediyede onaylatılıyor ve daha sonra da müfettişliğe götürülüp tayin gerçekleşmiş oluyordu. Bu kâğıtlar sanki debdebeli uluslararası bir anlaşma gibi her tarafı mühür doluydu.

RODOP Rüzgârı:

Ortakışla köylüleri ile nasıl buluştunuz?

Öğr. Emin KADİROĞLU:

Onlar öğretmen arıyorlarmış ve beni buldular. Öğretmen görüşmeleri önceleri Gümülcine’deki “Sultantepe” kahvehanesinde oluyordu. Buranın adı bir zamanlar “Öğretmen Pazarına” dahi çıkmıştı. Beni sormuşlar soruşturmuşlar. Köyde iki vazife birden yapacak genç bir öğretmen arıyorlardı. Fakirlik olduğundan iki görevliyi idare edecek güçleri de yoktu. Beni tavsiye edenler olmuş. Olayı babama da söyledim. Nuhçalı’da bizim teyze oğullarımız vardı. “Babama söyleyin, o tecrübeli bir öğretmen, o ne derse ben onun sözünden çıkmam” dedim. Onlar, bir yıllığına, bin kilo buğday ve bin kilo da mısıra anlaşmışlardı. Ircan’a göre yüzde yüz bir artış sağlamıştım. Ertesi sene buğday fiyatı düştü. Biz, sekiz on bin drahmi alırız diye hesapladık, fakat o parayı tutmadı. Anlaşmalar ise üçer yıllıktı. Vaziyeti encümenlere anlattım. “Bakınız hem caminizi hem de okulunuzu idare ediyoruz, bu para az” dedim. O yıllarda okulda elli sekiz öğrenci vardı. Ben zaten fedakarlık yapıyordum. Encümenler bunu anlayışla karşıladılar ve yıllık ücretimi on iki bin drahmiye yükselttiler. Ortakışla’da kırk bir yıl görev yaptım ve iki nesli okuttum. Buraya geldikten sonra Cunta’nın emriyle tayinler durdurulduğu için bu köyde kaldım.

RODOP Rüzgârı:

Ortakışla nasıl bir yerdi?

Öğr. Emin KADİROĞLU:

Ortakışla bir muhacır köyüydü. Bayatlı belediyesine bağlıydık, fakat merkez Meşe köyündeydi. Şimdi Kavaklı’ya taşındı belediye. Köy yüksekçe bir yere kuruluydu. Eğitim seviyesi çok düşüktü. Kızlar ilkokulu bitirmezlermiş! Kur’an-ı Kerim öğrendiklerinde okulu bırakırlarmış! En çok 3,4. sınıflara kadar okuyorlarmış! Çok nadir olarak da 5. sınıfa geliyorlarmış! Ben gittiğimde bunu bir düzene soktum. Bunun Peygamberimizin emri olduğu anlattım. Bu şekilde kız çocuklarını okula göndermeye başladılar. Hiç bir sorun çıkmadı. Hatta bana “kızlara sadece Kur’an okut!” dediler. Ben buna karşı çıktım ve “kızların daha fazla okuması lazım, çünkü çocukların terbiyesi, evin idaresi tamamen onların elinde” dedim. “Siz kız çocuklarını daha fazla okutun demeniz lazım” gibi cümlelerle onları en sonunda ikna ettim. O zamanlar derslerin nerdeyse tamamı Türkçe’ydi.

RODOP Rüzgârı:

O yıllarda yöneticilerle aranız nasıldı?

Öğr. Emin KADİROĞLU:

O zamanlar müfettiş meşhur Minaidis idi. Kendisi bizim azınlık eğitimini otuz sene geri bıraktırmış bir adamdı! Cunta’dan önce müfettiş Minaidis sık sık okula teftişe gelirdi; hem de yaya olarak gezerdi. Neyle geldiğini göremezdik. Köye vasıta da yoktu. Özellikle kış günlerinde köyle bağlantı tamamen kesilirdi. Ben de hafta sonları yaya olarak bu köye gidip geliyordum. Yeni Kalanca’ya kadar dört kilometre yolu yürümek zorunda kalıyordum. Buranın sakinleri de hepsi Türkiye’den gelme muhacirlerdi. Hatta içlerinde Rumca bilmeyenler vardı. Okulda malzeme ve ders aracı diye hiç bir şey yoktu. Kendi imkanlarımla ne buldumsa okula getirmiştim. Sınıfın içine afişler asıyoruz ve fiş usulü eğitim veriyoruz.
Ircan’da iken 1957’de Türkiye’de öğretmenlik kurslarına başlamıştık. İlk olarak Arifiye İlköğretmen okuluna gittim. Yaz boyunca devam etti. Üç sene Türkiye’ye, iki sene de Selânik’te kurslara devam ettik. Ben sırasıyla devam ettim. Kurslara Öğretmenler Birliği kararıyla gittik. Selânik’teki kurslar hem Türkçe, hem de Rumca’ydı. Selânik’teki kurslara Türkiye’den öğretmenler gelirdi. O zamanlar bunlar iki devletin anlaşmasıyla oluyordu. 1957-58-59 yıllarında Türkiye’ye,1960-61 yıllarında da Selânik’e kurslara gittik.
Tekrar Minaidis olayına dönelim. Çocuklar çok kalaba. Kitap yok! Bir sınıfa ders verirken öbür sınıfı boş bırakmak olmuyordu. Onlara gene başka ödevler veriyordum. Grup çalışmaları yapıyorduk. Rahlelerde 8-10 kişilik gruplar oluşturuyorduk. Yer bulamayanları ise yere oturtuyorduk. Arada onları denetliyordum. Sınıfın içini Türkçe fişlerle doldurdum. Kimse bir şey demiyordu. Tahtaya köyümüzün adını yazdım; “Köyümüzün adı Ortakışla” diye. Minaidis bir gün okula geldi bu fişleri gördü. “Koyümüzün adı Ortakışla” yazılı olan afişi hemen aldı ve yırttı! Çocukların karşısında bu bir öğretmen yapılan en büyük hakaretti. “Ortakışla yok, Porpi var!” dedi. Ben ses çıkarmadım. Yapacak pek fazla birşeyim de yoktu. Sırası geldiğinde de taşı kediğine koydum, ama o zaman bir şey yapamadım. Bunlar Cunta’dan önce oluyordu.
Okula ilk gittiğimde tabela “Mousoulmanikon Sholion Porpis- Porpi Müslüman Okulu” idi. Ircan’da da öyleydi. Ama, son sene emir geldi, “getirin mühürleri, değiştireceğiz” dediler. Mühürü “Tourkikon Sholion” olarak değiştirdik. Bu emir hemde Minaidis’ten gelmişti! Ama, o zamanlar Türk-Yunan anlaşması olmuştu. Ortakışla’daki tabelayı indirdim. Türkçe olarak “Ortakışla Türk İlkokulu” olarak yazdım. Altına da “Tourkikon Sholion Porpis” yazdım. Benim yazı işleri de elimden geliyordu. Kimse bir şey demedi. Bir gün bütün okulları gezdiler ve bütün tabelaları indirdiler! Ve, Cunta’dan sonra tabelalara “M/KON” yazdılar. Bunu istediğin gibi yorumlayabiliyordun. Minaidis geliyordu ve bir şey demiyordu! Karnelere de “Ortakışla Türk İlkokulu” diye yazmaya başladık.
1968-69 yıllarında yine bir emir geldi ve “bütün Türkçe kitapları getirin” dediler. O zamanlar elimizde 30-35 yıllık kitaplar vardı. Ben bu kitapların eskiyenlerini tamir edip çocuklara tekrar veriyordum. Emir emirdi. Kitapları topladım ve eski vilayette bulunan Minaidis’e götürdüm. Kumanda onun elindeydi. Başka müfettişler de vardı, fakat ona sormadan hiç bir şey yapılmıyordu. Kitapları götürdüm. Orada bulunan depoya bıraktım. Kitapların arasında neler vardı neler! Öğretmenin şahsına ait kitapları da toplamışlar getirmişler. Sözlükler bile bunların arasında vardı. “Yeşilada” diye bir dergi de o arada gözüme çarptı. Minaidis hiç bir şey söylemedi. Gelip bakmadı bile! Neşesi yoktu ve başı önüne eğikti.
Ertesi gün Minaidis’in bir müfettişi okulumuza teftişe geldi. O zaman yeni tayin edilmişlerdi. Medeniyete bakın bir defa! Kapıyı çalmadan paldır küldür sınıfın içine girdi! Selâm dahi vermedi. Ani bir baskındı. Ben o anda hiç bir şey yapmadım. Bana, “ne ders yapıyorsunuz” diye sordu. “Dersimiz Matematik” dedim. 1ve 2. sınıflar bir arada, 3,4,5,6. sınıflar bir aradaydı. Matematik dersinde çocuklara metreyi tanıtmaya uğraşıyorum. Çocuklar evlerinden kırma metreler ve tarla ölçümünde kullanılan mezuralar getirmişlerdi. Müfettiş sınıfın içine girdiğinde çocuğun birine,“metreyi kim buldu” diye sordu. Şeytanın işine bakın ki çocuk , “Osman” buldu dedi! Onlar gene tatillerde çöplerde kırık bir metre bulmuşlar, “kim buldu” deyince çocuk olayı bu şekilde anlamış! Müfettiş ise metreyi kimin keşfettiğini soruyordu. “Sayın müfettiş, o soru ikinci sınıf sorusu değil. Biz metreyi tanıtıyoruz. Kimin bulduğunu anlatmıyoruz. Bu zor bir soru” dedim. Biraz alındı. Öbür sınıfa geçtik. Girer girmez çocuklara, “okuma kitaplarınızı çıkarın!” dedi. Kitapları teslim etmiştik. Ben tenbihlesem bu çocuk bunu söylemezdi. Üçüncü sınıf çocuğu ki şu anda Türkiye’de kendisi operatör doktor ve adı da Şükrü, “kitapları toplattınıza, neyi çıkaralım” dedi. Bu cevabı hiç unutamıyorum. Ben tenbihlesem, belki de çocuk şaşırıp bunu söyleyemezdi. Çünkü müfettişi korkunç adam olarak biliyor çocuklar! “Öğretmenlere madem ki böyle davranıyor, acaba bize gene neler yapacak” gibi düşünceler oluşmuştu kafalarında! Müfettiş hiç bir şey söylemeden çekip gitti. Gelirken “kalimera” dememişti, giderken de “adio” demeden gitti! Hatta bir ara çocukların çantalarını dahi kontrol etti.
Ben milli konularda; Türk ve bizim tarihimiz hususunda çocukları çok iyi hazırlıyordum. Hatta bir çok marşlar da öğretmiştim çocuklara. O yıllarda daskaloslar (Rum öğretmenler) bizim yanımızda cahil insanlardı. Benim yanımdaki eski Yunanistan’dan gelmişti. “Sen nasıl daskalos oldun” dedim kendisine. Çünkü Rumcalarında dahi hatalar vardı! Benim Rumcam ise biraz iyiydi. “Nasıl olacak. Biz ortaokuldan sonra akademiye gittik. Orada hem liseyi tamamlarız, hem de akademiyi devam ettiririz dedik. Ancak harp başladı. Seneler doldu ve bize birer öğretmenlik diploması verdiler” dedi. “Sen Rum köylerinde nasıl öğretmenlik yapacaksın” dediğimde, “dağ köylerinde bu işlerden anlayan yok, oralarda öğretmenlik yapacağım” dedi.
Ortakışla köyünde okul dışında da bazı etkinlikler yapardık. Bu köy halkı Bulgaristan’dan muhacir geldikleri için bazı adetlerini unutmaya başlamışlardı. Kandil gecelerinde erkekler ve kadınlar camiye toplanır. Günün anlamını belirten konuşmalar yapardık. Bu şekilde kandil geceleri kutlanmış olurdu. Bayram Namazı’ndan sonra herkes evine gider bayramlaşır. Ben köyün öğretmeni ve cami imamı olarak okulda gelecek çocukları bekliyordum. Köyün bütün çocukları mezun olanlar veya olmayanlar hepsi gelir ve bayramlaşırdık. Çocuklarıyla birlikte sadece erkekler okula geliyordu. Bu epey zaman böyle devam etti. O zamanlar Ramazan bayramlarında davul da vardı. Davulcuya bahşiş vermek için büyük bir sırık yapılır. Verilen mendiller bu sırığa asılır ve maniler söylenirdi. Ancak asıl önemli etkinlik ise kültürümüze yönelikti. Köylerde eskiden bir “toprak bastı parası” geleneği vardı. Bu günde bazı bölgelerde bu gelenek yaşamaktadır. Düğünlerde kız alınırken bu para alınıyordu. Parayı da köyün gençleri oğlan tarafından alıyordu. Bu gelenek benim çok dikkatimi çekti. Gençler bu parayı alıyorlar, aralarında paylaşıyorlar veya da yiyorlar, içiyorlardı. Bir gün gençleri biraraya topladım ki hepsi de benim öğrencilerimdi. “Bakın bu aldığınız paranın üzerine daha başka para ilave edelim, cami cemaatindeki okumak bilmeyelerden dahi yardım toplayalım ve gidelim Türkiye’den gelen gazetelerin birisine abone olalım! O zamanlar Kitapçı Yusuf bayi idi. Her gün gazete geliyordu. Yaşlılara bu durumu anlattım. Kahveye bir kültür istedik. Bunu severek kabul ettiler. Bu şekilde köy kahvesine 1960-67 arası Türkiye’den her gün Akşam gazetesi geldi. O gazete köy kahvesinde elden ele dolaştı ve insanlarımız okudu. Cunta geldiğinde ise Türkiye’den gazetelerin gelmesi yasaklandı. Köyde “Deve” şenliği de yapılırdı. Şenliği daha da düzene soktuk. ”
41 yıl burada kaldım. Epey talebe okudu. Avukat, doktor, veteriner gibi meslekleri seçtiler. Üniversiteden mezun olunca ve daha sonra bana her bayram tebrikleri gönderdiler. Biraz önce bahsettiğim öğrencim Şükrü beyin ve sinir cerrahı oldu. Ailesi ve kızıyla geldiler beni ziyaret ettiler. Kızına diyor ki, “bunu görüyor musun, bu benim en sevdiğim öğretmenimdi, onu hiç unutmuyorum” diyor. Beni öyle tanıttı. Kızı, “babam nasıl öğrenciydi, sizi zorluyor muydu, yaramazlık yapıyor muydu” diye sordu. Tabii ki ben de ona göre cevap verdim.

RODOP Rüzgârı:

1967’den sonra okullarda en çok neler değişti?

Öğr. Emin KADİROĞLU:

Hatırlayamadığımız kadar değişiklikler oldu. Ders sayıları azaldı, tabelalar ve mühürler değişti. Politik oyunlar yapıldı. Cunta’dan sonra yıl sonu müsamereleri çok az olmaya başladı. Yanımda çok iyi bir daskala vardı. Pek okulda da durmazdı, bu tür etkinliklere pek de önem vermezdi. Ben, gene bu tür faaliyetleri yapmaya devam ettim. Sene sonu el işleri sergileri yapardık. Resim sergisi de yapılırdı. Ben aynı zamanda çok da iyi resim çizerdim. Hatta bir gün Cunta’dan sonra müfettiş okula geldi, daskalaya hitaben, “ne bunlar, hepsi Türkçe, sen birşey yapamıyor musun” dedi. Benim yanımda kendi memurunu azarlıyordu. “Sen merak etme ben sana da yazarım” deyip Rumcaları da ben yazmaya başladım. Yazım çok güzeldi. Hatta civar köylerdeki daskalalar bile bana gelip mevsimlerle ilgili resimleri çizdiriyorlardı! Hatta Nea Kalisti Okulu öğretmeni bir gün geldi, “Biz müsamere yapacağız. Tiyatronun arkasına bana bir tablo lazım, çizer misin?” dedi. Ben de çizdim. Onlara bile çok faydam dokundu.

RODOP Rüzgârı:

Kitap toplama olayları sizde nasıl gelişti?

Öğr. Emin KADİROĞLU:

Bizde 50 yıllık eski kitaplar vardı ya biz onlarla idare olduk! Daha sonra Türkiye’den kitap geldi, ama dağıttırmadılar! 1968’de kitaplar toplatıldığında yerine başkalarını vermişlerdi.

RODOP Rüzgârı:

45 yıl öğretmenlik hayatınızdan sonra öğretmenlik nasıl bir meslekti?

Öğr. Emin KADİROĞLU:

Öğretmenlikte istediğimi ve aradığımı buldum. Refah ve mutluluk içinde meslekten ayrıldım. Mesleğimin hazzını duya duya yaşadım ve ayrıldım.

RODOP Rüzgârı:

Görev süreniz sona erdikten sonra, “keşke bunu da yapsaydım” dediğiniz oldu mu?

Öğr. Emin KADİROĞLU:

Yapamadığımız çok şey vardı. Bazı şeyleri imkansızlıklardan yapamadık. Mesela ben ve Rum öğretmen beraber Rumca-Türkçe kitap yazdık. Kitabın resimlerini de ben hazırlamıştım. Müfettişliğe teklif ettik, ama ilgi gösteren olmadı. Hatta Rum arkadaşa çıkışmışlar bile! Sonra bu arkadaşı benim köyümden de aldılar. Çok çalışkan daskalosları hemen başka bir okula gönderiyorlardı. Ben yapabileceklerimi yaptım.

RODOP Rüzgârı:

Sizde bir de hat merakı var. Hat konsundaki çalışmalarınız ne zamandan beri devam ediyor?

Öğr. Emin KADİROĞLU:

Hat çalışmalarım 1970 yılından bu yana devam etmektedir. Hat merakı bende çocukluk yıllarıma dayanmaktadır. Eski yazıyı Şehreküstü İlkokulu’nda ve babamın yanında öğrendim. Babam bizi hiç aylak bırakmazdı. Bizlere özel dersler verirdi. Her hafta bana tahrir yazdırırdı. Rahmetli babamın yazısı çok güzeldi. Yeni harflere geçildiğinde, eski öğretmenler bunları bilmiyordu. Öğretmenler babama gelip özel ders alıyorlardı. Hatta bir gün Minaidis’in de bundan haberi olmuş, babamı çağırtmış ve ona, “sen gizli teşkilat kuruyormuşsun!” demiş. Babam da , “Yok öyle bir şey. Onlar vaktinde bu yazıyı öğrenmediklerinden hayır için gösteriyorum” cevabını vermiş. Minaidis’in “Bundan sonra bu yeni yazıyı göstermeyeceksin” demesine rağmen babam geceleri gelen öğretmenlere bu yeni yazıyı öğretiyordu!
Güzel hat çalışmalarını gördükçe inceliyordum. Kendi kendime öğrendim. Usulünü öğrenmek için bazı kitaplar aldım.
Öğr. Emin Kadiroğlu 2000 yılında zorunlu olarak emekliye sevk edildi.

Şubat 2008

¹Baltalı, İbrahim, Bir Efsane Sona Ererken -Emekli öğretmenlerle yapılan röportajlar-, sayfa 17 -184, Batı Trakya Türk Öğretmenler Birliği Yayınları, Kasım 2012, Gümülcine, Yunanistan.