Gümülcine, 19.09.2025.

“Bir aptal, kendini bilge zannettiği anda gerçekten umutsuzdur.” – William Shakespeare

Hayatın her alanında görürüz: Az bilen çok konuşur, çok bilen ise çoğu zaman susar. Psikolojide bunun adı Dunning–Kruger etkisidir. Basitçe şöyle açıklanır: Bir konuda az bilgiye sahip olan kişi, aslında bilmediğinin farkında olmadığı için kendinden fazlasıyla emin olur. Çok bilen ise konunun derinliğini gördüğü için daha temkinli, daha mütevazı davranır. Yani bilgi arttıkça insan susmayı, dinlemeyi ve düşünerek konuşmayı öğrenir; cehalet ise özgüveni şişirir.

Kimliğimiz konusunda onlarca yıldır süren mücadele ortada. Ama en yüksek sesi çoğu kez en az bilgisi olanlar çıkarıyor. “Türk değilsiniz” diyebilenlerin cesareti, aslında cehaletin özgüveninden başka bir şey değildir. İskeçe Türk Birliği’nin tabelasında “Türk” kelimesi için yıllardır süren hukuk mücadelesini hiç bilmeyenlerin, kimlik üzerine ahkâm kesmesi tam da bu sendromun göstergesidir.

Müftülük meselesinde de benzer bir tablo var. Yıllarca seçilmiş müftülerimiz yargılandı, baskı gördü. Ama dinimizi, kurumlarımızı hiç tanımayan kişiler, en yüksek sesle onların yerine söz söyleyebildi. Vakıflarda da aynı şey… Osmanlı’dan bize miras kalan mallarımızı yönetmesi gerekenler toplum tarafından seçilmeliydi. Ama yıllardır koltuklarda atanmış kişiler oturuyor. Üstelik çoğu, bizim Türk kimliğimizi inkâr eden anlayışa yakın duruyor. Halkın iradesi yok sayılırken, kurumlarımız “bizimmiş gibi” gösteriliyor.

Azınlık okullarımız da bu sessizlikten payını alıyor. Yüzlerce çocuğun geleceğini ilgilendiren meseleler, çoğu kez eğitimle uzaktan yakından ilgisi olmayanların dilinde. Öğretmenlerimizin yıllarca verdiği emek duyulmazken, kulaktan dolma bilgilerle konuşanların sesi daha çok yankı buluyor.

Bütün bunların ortak noktası şu: Gerçek bilgi tevazu ile konuşur, cehalet ise yüksek sesle. Ve biz, bu yüksek seslerin gölgesinde kaybettiklerimizin farkına varmak zorundayız.

Kendi kimliğini inkâr edenler, aslında kendi köklerini de kesiyor. Türk olduğunu bilmeyen ya da bilse bile korkudan dillendiremeyen biri, çocuğuna nasıl sağlam bir aidiyet bırakabilir? Oysa kimliğini bilmek, sahiplenmek ve savunmak; bu topraklarda kalmanın, dimdik durmanın en temel şartıdır.

Çözüm, önce kendimizden başlıyor. “Bilmiyorum” diyebilmek bir zayıflık değil, öğrenmenin ilk adımıdır. Eleştiriye açık olmak, bilgiye kulak vermek ve kurumlarımıza sahip çıkmak zorundayız. Derneklerimiz, müftülüklerimiz, vakıflarımız ve okullarımız bizim geleceğimizdir. Onlara sahip çıkmak, aslında kimliğimize sahip çıkmaktır.

Unutmayalım: Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmak sadece bireysel bir yanılgı değildir. Batı Trakya Türk azınlığının geleceğini tehlikeye atabilecek bir toplumsal hastalıktır. Bu hastalığın panzehiri ise bilgiyi, kurumlarımızı ve kimliğimizi korkmadan sahiplenmektir.