Gümülcine, 7.11.2025

Çınarın Gölgesinde

Pervin Hayrullah

Bir zamanlar, rüzgârın serin estiği, suların bol olduğu bir ovada ulu bir çınar ağacı yükselirdi. Gövdesi kalın, dalları gökyüzünü tutar gibi heybetliydi. Her bir dalının apayrı bir hikâyesi, her bir yaprağın bambaşka bir duası vardı.

Çınarın altında, küçük bir köy vardı. Bu köyde yaşayan insanlar kendilerine “Çınarlılar” derlerdi. Çünkü onlar, çınarın gölgesinde doğar, yaşar ve ölürlerdi. Çınar onların yurdu, sığınağı ve kimliğiydi.

Çınarlılar sabahları güneşe, akşamları aya selam verir, çocuklarına ninniler söyler, düğünlerinde saz  çalarlardı. Dilleri melodiliydi; kelimeleri hem tatlı hem dokunaklıydı. Fakat bir gün, uzak diyarlardan gelen yabancı bir Efendi, köylerine uğradı.

Bu Efendi, güzel sözler söyledi: “Ben size daha parlak bir gökyüzü, daha düz bir yol getireceğim. Yeter ki çınarınızın gölgesinden biraz uzaklaşın.”

Bazı Çınarlılar bu sözlere kandı. Gölgeden çıkıp güneşe yürüdüler. Fakat güneş yakıcıydı; toprak susuz, rüzgâr sertti. Yavaş yavaş, o gölgenin koruyuculuğunu arar oldular.

Lakin yollar uzundu... Yollar engebeli...

Kök Bekçileri denen bazı bazı yaşlılar ise çınarın dibinde kalmayı sürdürdü. Ellerinde su testileriyle toprağı besleyip, dallara dualar fısıldamaya devam ettiler.

Çınarın yaprakları geceleri fısıldayarak, “Gölgeyi unutma, çünkü gölge seni unutmaz,” diye şarkılar söylerdi.

Yıllar geçti, mevsimler döndü. O Efendi’nin getirdiği sözler soldu. Sözlerin büyüsüne kapılıp çınarın gölgesini terk edenler yollarından oldu.

Fakat gel zaman git zaman, çınarın çevresinde yeniden çocuk sesleri duyulmaya başladı. O çocuklar, ninnileri yeniden kendi dillerinde söylemeye başladılar. Aslında rüyadaymışçasına kapıldıkları boş sözlerin büyüsünden sadece uyanmaları gerekiyordu.

Bir gün, köyün küçüklerinden biri çınarın gölgesinde oturan yaşlı dedesine, çınarın gölgesinin  hikmetini sordu ve dedesi de ona: Çınar bizim köklü kültürümüzdür, Çınarlı bizim öz vatanımızdır, ne zaman ki bu çınarın gölgesini, serinliğini, ferahlığını unutup boş vaatlerin peşinden koşarsan tutunacak dalın, sığınacak gölgen kalmaz.  

O günden sonra Çınarlılar sığındıkları çınarın gölgesinin kıymetini hep bildiler, bir yandan köklerini koruyup dallarını göğe doğru uzattılar, diğer bir yandan ışıkla doldular.

Ve çınar, her rüzgâr estiğinde yapraklarıyla fısıldadı:

“Ben buradayım, siz oldukça yaşarım.”