Miri

Gümülcine, 4 Ocak 2026

Dedeağaç, Semadirek adasının manzarası karşısında, denizinin temizliği ve yemeklerinin lezzetiyle ünlü bir yer. Hele hele akşam güneş batarken oluşan manzarayı Türkiye’nin turistik cenneti Bodrum’a benzetenler bile var.

Ünlü Türk seyyahı Evliya Çelebi 1680 yılında Dedeağaç yakınlarındaki Megri - Miri –Makri kasabasından geçerken, “İnsan oturup bir kuzuyu yese, bu sulardan içtikten sonra bir kuzu daha yer”, kaydını düşmesi demek ki boşuna değilmiş. İşte bu kadar temiz ve hazmedicidir buranın suları.

Türkiye sınırlarına çok yakın olduğundan özellikle yaz aylarında çok yoğun olur. Çarşıda, yollarda, herkes Türkçe konuşur, adım atacak yer yoktur. Restoranlarda ise oturacak masa bulabilmek çok zordur.

Dedeağaç’a daha çok İstanbul, Çanakkale, Edirne ve Keşan bölgesinden Türklerin hafta sonları gelmesi sonucu hudut noktaları çok yoğun olur. Türkler daha çok yemek ve alışveriş için Dedeağaç bölgesini tercih ediyor. Dedeağaç’ın bu kadar ünlü olduğunu ne yazık ki bölge insanı bilmiyordu ve son yıllardaki turizm hareketlerinden sonra öğrendi. Belki de hani bir atasözünde dendiği gibi, “"Derya içinde deryayı bilmezler"”.

Evet, Keşan’dan Hasan da bu güzel şehri bir kaç defa ziyaret etti; lezzzetlerini, denizini çok beğendi. Her gelişinde bu bölgeye hayran kaldı. Keşan’a her dönüşünde arkadaşlarına bu güzel bölgeyi tavsiye etti.

Hasan boşuna kilolu değildi, çünkü önüne ne koyulursa tereddütsüz midesine indiriyordu. Kısacası iştahı çok açık bir insandı. Sakalları yüzünü saklamaya çalışsa da altındaki siyah ten yine de görünüyordu.

Hasan’ın bir derdi vardı; Yunanistan’a giriş vizesi. Televizyon haberlerinden Yunan adalarına “kapıda vize” uygulamasını duyduğunda içinden bir ah çekti ve “kapıda vize keşke karadan karaya genişletilse” gibi mırıldandı. Ama Hasan vize için günlerce , hatta aylarca beklemek zorundaydı. Halbuki Semadirek Adası’na da “kapıda vize” uygulaması başlatılmıştı. Dedeağaç’a uzaklığı 50 mil olan bir adaya nasıl gidecekti. Çok istediği halde bir türlü bunu beceremedi. Onun için artık tek teselli Sedadirek Adası’nın manzarasını akşam güneş batarken Miri Limanı’ndan seyretmek olmuştu.

Hüseyin ve Enver’de Trakya insanının samimiyeti ve saflığı vardı ki belki de bu yüzden Hasan’la çok iyi anlaşıyorlardı. Hem sonra Enver, Hasan’ın liseden de arkadaşıydı. Uyanık bir gençti. Arkadaşlarıyla konuşurken gözleri hep etrafı gözlüyordu. Bir keresinde yalnız geldiğinde, arkadaşları onunla bir ay hiç konuşmamışlardı. Hatta bazen, “Sen bizden ne gizliyorsun da hep yalnız gidiyorsun, orada ne var, orada ne yapıyorsun”, türünden laflar da etmeye başlamışlardı.

Hasan arkadaşlarının baskılarına dayanamadı. Aşırı sıcak ve kavurucu bir hafta sonu onları Dedeağaç’a götürmeye karar verdi. Onlar ise akşamdan hazırdı. Hatta Enver’in yeşil pasaportu olduğundan vize sorunu da yoktu. Hüseyin ise bir yolunu bulup vizesini daha önceden almıştı. Keşan’dan yola çıkıp İpsal Hudut Kapısına vardıklarında araç kuyruğu yeni oluşturulan TIR parkının içinden başlamaktaydı. Hasan, “yandık, çok saat bekleyeceğiz”, dediğinde arkadaşları ne olduğunun pek farkında değillerdi. Onlar ilk defa Yunanistan’a giriş yapıyorlardı. Saatlerce kuyrukta beklediler. Öğle saatlerinin kızgın güneşi üzerlerinden geçti, giysileri adeta yağmur altında ıslanmış gibi oldu. Nihayet dört saatin sonunda Türk tarafından geçtiklerinde önlerinde araç olmayan bir köprü gördüler, sevindiler. Hasan onlara, “burası Meriç Köprüsü bir kısmı Türkiye tarafında, bir kısmı da Yunan tarafında. İki ülkenin sınırı köprü üzerinde” gibi bazı bilgiler verdi. Ne de olmasa Yunanistan’a defalarca gitmişti. Ancak onları bir sürpriz bekliyordu. Köprüyü geçtikten sonra önlerine yine çok sayıda araçtan oluşan bir kuyruk daha çıktı. Ama yine de pişman değillerdi, çünkü ilk defa Yunanistan’ı göreceklerdi. Hasan onlara sık sık, “Korkmayın, sabırlı olun burada fazla beklemeyiz”, türünden teselli dolu sözler söylüyordu.

Gümrüklerdeki uzun saatler bekledikten sonra nihayet Dedeağaç’ın Megri - Miri - Makri köyüne vardılar. Akşam güneşinin Semadirek Adası’nı daha görünür kıldığı bir restorana oturdular. Garson hemen geldi. Türkçe olarak “hoşgeldiniz”, deyince Enver ve Hüseyin şaşırdılar. “ne güzel Türkçe konuşuyorsun, sen Türk müsün”, deyince Hasan gülmeye başladı, çünkü defalarca bu mekana geldiğinden garsonun Türk olduğunu da biliyordu. Hatta, “bugün bizim için özel bir yemeğiniz var mı” diyecek kadar da garsonla samimi olmuştu. Miri’nin deniz ürünlerini restoranın özel menüsünden sipariş verdiler. Vakit ilerlemiş, artık karanlık basmaya başlamıştı. Aralarındaki sohbet de koyulaşmıştı.

Bu arada restorana diğer Türk müşteriler de gelmeye devam ediyordu. Bir ara hemen arkalarındaki masaya dört kişiden oluşan bir arakdaş grubu oturdu. Giyimlerine ve arabalarına bakıldığında epey zengin şımarık gençlere benziyorlardı. Sık sık aralarında şakalaşıyorlar ve sanki dünya sadece onların gibi yüksek sesle konuşuyorlardı. Hasan, Hüseyin ve Enver de ister istemez onlara kulak misafiri oluyorlardı. Ancak Enver daha bilgili olduğundan onları pür dikkat dinliyor, ama göz göze gelmekten kaçınıyordu. Gençlerden biri garsonu çağırdı. Garson menüyü getirdi. Garson tekrar geldiğinde bize bundan üç porsiyon getir, dediklerinde, garsonun yüzü kızardı, “ama efendim bu size yaramaz. Bu domuz eti”, dediğinde, biri hemen atılarak ben her eti yerim, çok yumuşak oluyor“, diyerek siparişi verdiler. Garson siparişleri getirdiğinde en şımarığı, “garson, bu domuz helâl kesim mi” diyerek şımarıklığını arttırdı. Garson şok oldu, bir şey söylemeden oradan koşar adımlarla uzaklaştı.